Ik loop hopeloos achter met het maken van mijn fotoboeken, ik heb dan ook verschillende manieren waarop ik mijn foto’s verwerk. Zo vind ik het leuk om te scrappen, doe ik ook aan project life en maak ik ook nog eens fotoalbums digitaal. Alles kost bij mij veel tijd omdat ik gewoon enorm perfectionistisch ben. En dat is niet erg, maar dat zorgt er helaas wel voor dat ik nogal achter loop. 

Zo ben ik nog steeds met het fotoalbum bezig van Amerika, terwijl we toch alweer bijna een jaar terug zijn. Ondertussen ben ik alweer naar Berlijn, Praag en Berlijn geweest en daarvan heb ik eigenlijk ook wel weer genoeg foto’s om een heel album van elk uitje te maken. Ik denk alleen niet dat ik daar ooit aan toe kom als ik op dit tempo doorga.

Alhoewel mijn fotoalbum van Amerika nog niet af is, vind ik het toch wel leuk om een paar bladzijdes te laten zien. Ik ben er namelijk wel altijd meer dan tevreden over als ik dan klaar ben met een paar pagina’s :)

Onderstaand de eerste pagina’s van mijn album, het zijn spreads, dus een linker en rechterpagina.

BoekAmerika01
Read More →

Vlak voordat Johan en ik gingen trouwen zijn de eerste vrienden uit onze vriendengroep papa en mama geworden. Op 18 april werd het kleine meisje vroeg in de ochtend geboren en al snel werden wij op de hoogte gebracht van dit mooie geluk! We hadden een mooi bord laten maken en die hebben we die avond nog in de tuin gezet. En een week later mocht ik foto’s maken van dit veel te wakkere meisje.

Ik heb al vaker foto’s gemaakt van baby’s maar tot op heden is het me nooit gelukt om er één in slaap te krijgen. Ik moet dus nog veel oefenen met deze kleine mensjes als ik eens een keer foto’s wil maken van een slapende baby. Toch heb ik een paar mooie foto’s van dit kleine meisje kunnen maken van Esmée kunnen maken.

Esmee (7)

Read More →

En dan is het ineens 3 days after, de afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen en ik heb het zo onwijs druk gehad met mijn werk en het organiseren van de bruiloft dat mijn blog een beetje is blijven liggen. Ik heb jullie niet echt up to date gehouden en ik heb al drie verschillende blogs getypt om te vertellen hoe onze dag was, maar woorden kunnen niet uitdrukken hoe fantastisch mooi onze dag was. En daarom maar gewoon de beelden van onze bruiloft, deze vertellen namelijk meer dan 1000 woorden…

Sinds vorig jaar september sport ik bij City Bootcamp, ik ben er via een vriendin terecht gekomen en stiekem vond ik het zo leuk dat ik er niet meer ben weg gegaan. Lekker met je neus in de buitenlucht sporten met een groep meiden (en zo nu en dan een verloren man ertussen), ik kan op dit moment geen leukere manier van sporten bedenken dan dat.

Tijdens de trainingen werd er ineens gesproken over de Strong Viking Run, en dan specifiek de Mud Edition. Want via City Bootcamp werd er ineens een startvak geregeld zodat alle Bootcampers mee konden doen. In eerste instantie leek het me allemaal niet zo heel aantrekkelijk. Ik had al een heftige blessure na de 10km Marikenloop van vorig jaar (die geen maand heeft geduurd maar zeker 3 maanden) dus een obstakelrun zag ik nu nog echt niet zitten.

SVR02

Maar mijn trainer vond het wel wat voor mij en stelde het tijdens de lessen al een paar keer voor, en dan begint het toch te kriebelen om aan zoiets mee te doen. Zonder te weten waar ik me voor inschreef, ging ik begin januari naar de website van de Strong Viking Run en schreef ik me in voor de 7km obstakel run. Echt waar, zonder te weten wat het nou precies inhield. Tijdens de bootcamp lessen werd er steeds vaker benoemd wat er ging gebeuren en zonder dat ik het wist, had ik mijzelf dus ingeschreven voor de Mud Edition. Ik haat zand dat aan mijn lijf blijft plakken en tussen mijn nagels gaat zitten, maar toch had ik mijzelf ingeschreven voor deze modderige obstakelrun, jaiks!

De datum naderde en om de twee weken ging ik trouw trainen bij de bedafse bergen, een natuurgebied met zand en bergen. En ik zette mijn handen keer op keer in het zand zonder daar van te gruwelen. En voor ik het wist was het ineens 28 maart en stond ik aan de start van de Strong Viking Run. De warming up gaf me al zo’n enorme kick dat ik niet kon wachten om te beginnen. De muziek, de sfeer en de samenhorigheid, daar deed ik het voor. En toen het startsein klonk konden we gaan!

SVR03

Samen met mijn sportmaatje M. gingen we af op het eerste obstakel, de muur. Geen idee hoe ik daar overheen zou moeten maar met een zetje lukte het ons beide vrij eenvoudig. En toen moesten we gaan rennen, door modder, klei of los zand. We zijn het allemaal wel tegengekomen. Hoe verder we kwamen in de race hoe smeriger we werden. Kruipen door de modder, van klei glijbanen af om vervolgens te eindigen in een heus modderbad of meters onder prikkeldraad doorkruipen met tientallen mensen om je heen en heel veel modder.

SVR04

We hebben er uiteindelijk 2 uur over gedaan (!) en ik zat tot aan m’n oren onder de modder. Ik nam vijf kilo klei mee naar huis die nu verspreid ligt in de achtertuin en het uitwassen van mijn kleding was geen makkelijk klusje. Maar ik heb 7 km geploeterd, gerend en geklauterd door de modder en ik vond het geweldig! Ik kan niet wachten om dit weer te mogen doen!

SVR01

Rond tien voor tien zaten we in de auto om haar op te halen voor een dagje Monkeytown, ik had haar nog nooit echt ergens mee naartoe genomen dus ik had er onwijs veel zin in. Eenmaal bij m’n nichtje thuis aangekomen vroeg ik haar of ze mee ging, zonder twijfel kreeg ik een volmondig ja te horen. 

Monkeytown01

Ik kreeg een schattig roze rugzakje mee en haar autostoeltje en we konden op weg. Gelukkig was het niet ver weg en in de auto oefenden we nog even op de naam “monkeytown”. Ik hoefde het maar twee keer te herhalen en mevrouw sprak het al vloeiend na. Eenmaal aangekomen, betaalden we haar entree en madam was los. Zonder te weten waar ze naartoe ging rende ze de hal in.

Monkeytown02

Eerst haar jas en schoenen uit en dan even samen aftasten wat ze gaat doen in het dreumesgedeelte. Ze is hier nog nooit geweest en dus moet tante Veronica overal mee naartoe. En dus klim en klauter ik overal door heen en help ik haar door de survivalbaan heen. Als een echt aapje klimt ze door de speeltoestellen en bij de glijbanen heeft ze nog even een kleine aanmoediging nodig.

Monkeytown03

Het duurt niet lang voordat ze volledig op haar gemak is en al snel zoeft ze van de ene kant naar de andere kant. Wij gaan even zitten maar al snel komt ze me halen want ik moet mee spelen! Uiteindelijk blijven we zo’n 3 uurtjes, spelen en rennen we, drinken we fristi en chocomel en eten we een tosti. Maar na 3 uurtjes is het toch echt tijd om weer te gaan. Ze is moe en stribbelt niet tegen, ze heeft het leuk gehad, maar ik weet niet wie er meer van genoten heeft.. Keira of ik?

Monkeytown04