Category Archives: Sport

Sinds vorig jaar september sport ik bij City Bootcamp, ik ben er via een vriendin terecht gekomen en stiekem vond ik het zo leuk dat ik er niet meer ben weg gegaan. Lekker met je neus in de buitenlucht sporten met een groep meiden (en zo nu en dan een verloren man ertussen), ik kan op dit moment geen leukere manier van sporten bedenken dan dat.

Tijdens de trainingen werd er ineens gesproken over de Strong Viking Run, en dan specifiek de Mud Edition. Want via City Bootcamp werd er ineens een startvak geregeld zodat alle Bootcampers mee konden doen. In eerste instantie leek het me allemaal niet zo heel aantrekkelijk. Ik had al een heftige blessure na de 10km Marikenloop van vorig jaar (die geen maand heeft geduurd maar zeker 3 maanden) dus een obstakelrun zag ik nu nog echt niet zitten.

SVR02

Maar mijn trainer vond het wel wat voor mij en stelde het tijdens de lessen al een paar keer voor, en dan begint het toch te kriebelen om aan zoiets mee te doen. Zonder te weten waar ik me voor inschreef, ging ik begin januari naar de website van de Strong Viking Run en schreef ik me in voor de 7km obstakel run. Echt waar, zonder te weten wat het nou precies inhield. Tijdens de bootcamp lessen werd er steeds vaker benoemd wat er ging gebeuren en zonder dat ik het wist, had ik mijzelf dus ingeschreven voor de Mud Edition. Ik haat zand dat aan mijn lijf blijft plakken en tussen mijn nagels gaat zitten, maar toch had ik mijzelf ingeschreven voor deze modderige obstakelrun, jaiks!

De datum naderde en om de twee weken ging ik trouw trainen bij de bedafse bergen, een natuurgebied met zand en bergen. En ik zette mijn handen keer op keer in het zand zonder daar van te gruwelen. En voor ik het wist was het ineens 28 maart en stond ik aan de start van de Strong Viking Run. De warming up gaf me al zo’n enorme kick dat ik niet kon wachten om te beginnen. De muziek, de sfeer en de samenhorigheid, daar deed ik het voor. En toen het startsein klonk konden we gaan!

SVR03

Samen met mijn sportmaatje M. gingen we af op het eerste obstakel, de muur. Geen idee hoe ik daar overheen zou moeten maar met een zetje lukte het ons beide vrij eenvoudig. En toen moesten we gaan rennen, door modder, klei of los zand. We zijn het allemaal wel tegengekomen. Hoe verder we kwamen in de race hoe smeriger we werden. Kruipen door de modder, van klei glijbanen af om vervolgens te eindigen in een heus modderbad of meters onder prikkeldraad doorkruipen met tientallen mensen om je heen en heel veel modder.

SVR04

We hebben er uiteindelijk 2 uur over gedaan (!) en ik zat tot aan m’n oren onder de modder. Ik nam vijf kilo klei mee naar huis die nu verspreid ligt in de achtertuin en het uitwassen van mijn kleding was geen makkelijk klusje. Maar ik heb 7 km geploeterd, gerend en geklauterd door de modder en ik vond het geweldig! Ik kan niet wachten om dit weer te mogen doen!

SVR01

Iedere maand organiseren Johan en ik om de beurt een uitje voor elkaar waarbij we van te voren niet weten wat we gaan doen. In September was het mijn beurt en ik nam Johan mee naar Neoliet voor een paar uurtjes klimmen op een klimwand.

Op zaterdagochtend stonden we op tijd op om naar Eindhoven te rijden, Johan had er nog geen idee van wat we gingen doen en dus adviseerde ik hem om sportkleding aan te doen. Verder had hij niks nodig. Hij is altijd erg nieuwsgierig als het gaat om zijn uitjes en dus stelt hij 101 vragen om er achter te komen wat we nou eigenlijk gaan doen. Een uurtje voordat we gingen raadde hij het goed en konden we vrij uit praten over wat we gingen doen.

Klimwand

We kwamen rond een uurtje of 11 aan bij de klimwand en na wat uitleg van de instructeur konden we aan de slag. Het is pittiger dan je van te voren zou denken maar gelukkig zijn Johan en ik wel sportief aangelegd waardoor het ons niet zo heel slecht af ging. We kregen zelfs een compliment van de instructrice omdat het er voor de eerste keer vrij natuurlijk uit zag.

Ondertussen overwon ik keer op keer mijn angsten om hoger te komen en Johan ging de uitdaging aan door naar boven te klimmen op slechts 1 kleur. Na anderhalf uur waren onze spieren moe en besloten we maar om te stoppen. Het was weer een geslaagd uitje!

Zoals ik al eerder schreef heb ik sinds de Marikenloop last van mijn knie. Nu leek dat heel onschuldig en volgens mijn fysiotherapeut is dat het ook, maar ondertussen kan ik nog steeds niet hardlopen en is mijn knie na mijn bezoekje aan de fysio deze week weer ingetapet.

Na een weekendje in Praag, met veel lopen en geen pijn, besloot ik op woensdag een klein rondje te gaan hardlopen. Gewoon om er weer even in te komen. Dat ging alleen niet helemaal zoals ik gewild had, want na één km deed mijn knie alweer pijn en koos ik ervoor om te stoppen en gewoon te gaan wandelen.

Running001

Ik heb meteen maar weer een afspraak gemaakt bij de fysio en daar kon ik afgelopen dinsdag terecht. Mijn knie hoopt nog steeds vocht op en rechts langs mijn knieschijf doet het pijn. Ze heeft mijn knie gemasseerd en behandeld met ultrasone trillingen. Ze heeft me verplicht om een dezer dagen te gaan hardlopen, een minirondje dat wel maar hé ik mag wel gaan lopen! Vanavond trek ik mijn hardloopschoenen aan en mag ik in totaal 1,5km hardlopen met tussenpauzes. Bij pijn is het advies meteen stoppen.

Morgen heb ik weer een afspraak staan bij de fysio, ik moet mijn hardloopschoenen meenemen zodat ze kan zien hoe ik loop, wellicht dat daar iets aan te zien is wat verbeterd kan worden. Ondertussen moet ik de Flow ladiesrun in Eindhoven (10km) aan mijn neus voorbij laten gaan. Mijn eerste 10km in Nijmegen heeft me voorlopig de das om gedaan, maar 1 ding weet ik zeker: hardlopen is mijn passie en ik zal nooit stoppen, voorlopig moet ik alleen wat rustiger aan doen.

Mijn euforische gevoel van afgelopen zondag hangt nog altijd in mijn hoofd. Ik heb momenten dat ik niet kan geloven dat ik dit gedaan heb, voor sommige mensen is dit niks, maar voor mij is het echt een hele prestatie. Ik: a-sportieve, conditieloze opgever in de sport, heeft wel mooi deze 10km uitgelopen! En dan is de tijd nog nieteens belangrijk maar het feit dat ik hem uitgelopen heb wel!

Helaas heeft mijn euforische gevoel ook plaatsgemaakt voor frustratie, want terwijl ik zondag een km lang door de pijn van mijn knie heb gebeten, is er toch iets gebeurt wat niet goed is. Ik kan namelijk nog steeds niet goed lopen. Het ene moment voel ik niks en het moment erna dan “schiet” er iets in mijn knie en raakt alles op slot. Gewoon doorlopen zit er dan niet in en ik moet dan echt even rustig aan doen voor ik weer een stap kan zetten. Op mijn werk loop ik dus te pas en te onpas te strompelen want het ene moment is er niks aan de hand en het volgende moment weer wel.

En ook al is het nog maar 4 dagen geleden, ik heb toch maar besloten om een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Als het weg zou trekken zou ik me niet zo’n zorgen maken maar dat is dus helemaal niet het geval. Het lijkt alleen maar erger te worden. En omdat ik het hardlopen toch wel weer wil gaan oppakken (ik heb namelijk over 4,5 week wéér een wedstrijd van 10km) besloot ik dat het niet geheel onverstandig is om er eens naar te laten kijken. Misschien dat ik met een beetje hulp wel weer langzaamaan kan gaan lopen.

En om mijn blog dan niet geheel negatief af te sluiten hierbij nog wat mooie momentopnames van mijn run afgelopen zondag!

Marikenloop007

 

Deze week was heel gek, het ene moment dacht ik: ik doe het niet, het is te ver en het wordt te warm… En het volgende moment dacht ik: ik ga het gewoon doen zondag! En toen de zenuwen vanmorgen door mijn lijf gierde en ik als een stuiterbal het huis door ging, wist ik het zeker: ik ga het doen! En ik heb het gedaan!

Ik moest starten in startvak groen, wat betekende dat ik als laatste aan de beurt was en een starttijd van 14.40 had. Ik was er niet blij mee maar ik wist dat ik niet de snelste was en daarom hebben ze mij waarschijnlijk ook in het laatste vak geplaatst. Om 14.15 zei ik mijn moeder, Johan en zijn zusje gedag en ging ik in mijn eentje op weg naar de startvakken. Ondertussen wist ik niet meer waar ik het moest zoeken van de zenuwen maar ik was nu zo dichtbij dat ik echt niet meer kon afhaken vanwege een paar zenuwen.

Eenmaal in het startvak zakte het een beetje, er hing een relax sfeertje en het weer was fantastisch. Iets té fantastisch naar mijn zin want ik merk dat ik met deze temperaturen gewoon niet zo goed loop. Ik hield mee dan ook vast aan het feit dat er twee drinkpunten waren en dat zou toch voldoende moeten zijn?

Marikenloop001 Marikenloop002

Om 14.40 ging mijn vak open en om 14.42 liep ik de start over, het was druk maar wel haalbaar om door te blijven lopen. Mijn tempo was lager dan de gemiddelde persoon die om mij heen liep dus ik werd vooral erg veel ingehaald en dat ging de eerste 3 km ook zo door. Tijdens het lopen merkte ik dat het geen vlakke weg was maar dat de weg iets omhoog liep en dat ben ik niet gewend, na 3 km voelde ik mijn kuiten trekken en ik hoopte dat ik niet het hele parcours omhoog zou lopen. Ik ben geen goede starter met hardlopen en dat merkte ik vandaag ook, de eerste 3 km kon ik alleen maar denken: waar ben ik aan begonnen? Gelukkig zijn er genoeg mensen zo lief om je aan te moedigen en dat sleepte me er soms wel doorheen.

Na 5 km ging de weg ineens omlaag, heerlijk! Ik kon mijn pas iets versnellen en merkte dat het nu omgekeerd was, ik was mijn kritieke punt voorbij en liep zonder moeite een hele rij mensen voorbij. Ik had de perfecte muziek in mijn oren en ik had het gevoel dat ik de hele wereld aan kon. Helaas duurde dat gevoel maar voor 3 km want eenmaal bij de 8 km ging mijn knie zeer doen. What?? Ik heb nooit pijn tijdens het lopen en nu ineens wel? Ik besluit een stukje te wandelen, maar wandelen doet ook pijn dus ik besluit weer te rennen, maar het blijft pijn doen. Dus ik wandel weer, maar ongeacht wat ik doe het blijft zeer doen en dus bijt ik mijzelf er doorheen en ga ik weer lopen. Een km lang staan de tranen in mijn ogen maar ik moet de finish over met een fatsoenlijk tempo.

Gelukkig trekt de pijn na 1 km doorbijten weg en kan ik de laatste kilometer nog uitlopen. Ik kom ineens Johan tegen met zijn zusje die me voor de laatste kilometer nog aanmoedigt, mijn moeder is nergens te bekennen maar ineens uit het niets staat ze 200 meter voor de finish te zwaaien alsof haar leven er vanaf hangt. Kom op Veronica, nog 200 meter en je bent er. Ik pers alles eruit wat ik nog in me heb en zet dan een stap over de finish, ik kan wel janken dat ik dit gehaald heb maar er is niemand om mee heen die ik even kan omhelzen en dus slik ik mijn tranen weg en juich ik van binnen.

Marikenloop003

Nadat ik de medaille en een flesje drinken in ontvangst heb genomen plof ik op de grond neer, mijn benen voelen aan als pudding en ik voel me ineens toch wel heel alleen. 20 minuten later ben ik niet meer alleen en krijg ik van mijn moeder een kus en bos bloemen en ook van Johan krijg ik een kus. Ze zijn enorm trots op me en bij mij dringt het nog niet helemaal tot me door.

Nu een paar uur later dringt het ineens wel door en besef ik dat ik iets gedaan heb wat ik nooit gedacht had ooit te doen. Ik heb 10km gelopen en ik heb dan wel geen geweldige tijd, maar met mijn 1 uur en 13 minuten heb ik het voor het eerst best goed gedaan. Ik ben trots en ik heb mijn doel behaald. Ik heb de Marikenloop uitgelopen binnen de tijd, en dat op zo’n enorm warme dag! Hell yeah!

Marikenloop004