Category Archives: Personal

Hoe vaak ik het afgelopen half jaar al een stukje tekst heb geschreven maar niet online gegooid heb is op geen hand meer te tellen. Elke keer dacht ik, en nu ga ik een update online gooien, en dan kwam er vervolgens weer helemaal niets van. Niet omdat ik niks te vertellen heb, maar omdat ik niet weet of ik na dat stukje tekst dan nog wel een vervolg krijgt. Want bloggen is nou niet helemaal mijn leven meer en bovendien vind ik de wereld van het bloggen te veel veranderd om mijzelf er nog thuis te voelen

Waar ik eerst alleen maar verhalen schreef over mijn leven voelde ik ineens de druk om een interessante blog te worden met hippe items die mensen graag lezen. Terwijl ik eigenlijk ooit ben begonnen om mijn ei kwijt te kunnen dus hip zijn was totaal niet mijn intentie. En nu met twee koters aan mijn enkels heb ik nieteens meer de tijd om hip te zijn en ben ik zo’n moeder geworden die je soms s’morgens in jogging broek en mama knot naar buiten zie schieten omdat ik geen tijd heb gehad om mijzelf iets fatsoenlijks aan te trekken.

Het leven met twee baby’s (woaaah!! ze worden al bijna dreumessen) is pittig. Leuk, maar pittig. En alhoewel ik hier het afgelopen jaar best mijn verhalen had kunnen vertellen, misschien om andere mama’s en tweeling mama’s een hart onder de riem te steken, heb ik dat niet gedaan. Geen zin, geen tijd en geen behoefte aan. Waar in mijn eigen kennissenkring al weinig begrip is voor het hebben van een tweeling zal ik dat online vast niet meer vinden.

Mijn visie op voeden opvoeden ligt sowieso op een heel ander niveau dan dat van velen. En dat is niet erg, ik vind dat iedereen het op zijn of haar eigen manier moet doen. Maar dat zouden anderen dan bij mij ook moeten vinden. Ik heb geen zin in een wijzend vingertje omdat ik er niet voor kies om mijn kind gepureerd eten te geven maar voed volgens de rapley methode. Ik heb geen zin in commentaar omdat ik koste wat kost borstvoeding wilde geven, ik wilde niet horen dat ik maar gewoon een flesje moest geven want borstvoeding was iets wat ik belangrijk vond. En door het weinige begrip, weinige steun en verkeerde informatie van nota bene professionals ben ik ermee gestopt en heb ik daar maandenlang verdriet van gehad. En ja op kunstvoeding worden kindjes ook groot maar ik wilde daar mijn kindjes niet op groot brengen.

En het voelt al helemaal verrot als je stopt met borstvoeding omdat je er echt aan onderdoor gaat en je dochter ineens eczeem blijkt te hebben, en dat komt dan aan het licht zodra de laatste druppels melk zich niet meer laten zien. Haar eczeem heeft zich in de afgelopen maanden nog erger ontwikkeld, ze kan niet tegen Koemelk, ei, tomaat, spinazie, varkensvlees, kiwi. Ze heeft constant jeuk en als we haar niet non stop blijven smeren breekt het weer door en zit ze helemaal onder. Ook daar heeft iedereen wel weer wat over te zeggen of een advies over te geven. Als ik alles had moeten kopen wat me geadviseerd zou zijn dan zou ik deze maand op een houtje moeten bijten. Het wondermiddel tegen haar eczeem heb ik nog niet gevonden maar door goed op voeding te letten en haar huid goed vet te houden hebben we het onder controle.

En verder gaat hier alles eigenlijk goed, ondanks dat ze 1,5 maand te vroeg zijn ontwikkelen ze zich volgens het boekje. Zijn het twee ontzettend blije baby’s en voel ik me gezegend met twee van die eigenwijze prachtbaby’s. Want zo mag ik ze nog een maandje nemen voordat ze de wereld van de dreumes in gaan.

blog001

In plaats van dat we het onszelf makkelijk maken en de rust opzoeken hebben we een nieuwe stap genomen in ons leven. Ik woon niet meer lekker in het dorp waar we vier jaar geleden een huis gekocht hebben. Ik vind dat ik hier weinig te bieden heb aan twee kleintjes en voel me hier gewoon niet helemaal happy. Naast een paar sportclubs en een paar winkels heb je hier niets en dus hebben wij ons huis verkocht en kochten we een nieuwe woning in mijn oude woonplaats. Een iets groter dorp met iets meer winkels en voorzieningen. In een kindvriendelijke wijk, met speeltuinen in overvloed, twee scholen in de straat, vrij uitzicht en niet geheel onbelangrijk het huis is ook twee keer zo groot als waar we nu wonen. Ohja en voor mij nog een belangrijk puntje, mijn moeder in de buurt :).

We beginnen 2017 met de 1e verjaardag van Javi en Zoë, de tweede maand verhuizen we en de derde maand nemen we dan officieel afscheid van ons eerste eigen huisje. Voor mij kan 2017 al niet meer stuk maar laten we eerst nog even genieten van de laatste weekjes van 2016!

Terwijl de wereld aan ons voorbij raast en de kindjes groeien als kool, staat het leven op mijn blog een beetje stil. Waar andere mama bloggers tijd kunnen vinden om te bloggen moet ik tijd vinden om te douchen, mezelf aan te kleden of überhaupt een boterham naar binnen zien te proppen. Want het leven met 2 baby’s is echt een hele omschakeling van rust naar mega mega druk.

Twee maanden geleden lag ik nog uren op de bank series te kijken, sliep ik gaten in de dag (ok behalve dan dat ik steeds naar de wc moest en ik wakker werd als ik mijn mega buik moest omgooien in bed) en had ik zeeën van tijd om een boterham, stukje fruit of iets anders naar binnen te proppen. Dat is nu wel even andere koek.

Javi en Zoë zijn gegroeid als kool. Bij geboorte wogen ze net 2kg en inmiddels hebben ze het gewicht en de lengte van een voldragen baby bereikt. Dat mag ook wel want op 25 februari was ik officieel uitgerekend en deze kleine frummels zijn inmiddels alweer bijna 8 weken op deze wereld. Ze doen het onwijs goed, het zijn tevreden kindjes en ze huilen eigenlijk alleen als ze honger hebben en ik niet snel genoeg die fles in hun mond duw. En dat is nog al een uitdaging aangezien ze natuurlijk altijd tegelijk honger hebben.

javizoeshoot

Mijn dagen bestaan uit weinig slaap, 7×2 kindjes voeden, een mega lading pampers verschonen en de hele dag knuffels en kusjes geven aan mijn prachtige baby’s. Tussendoor probeer ik te douchen en mijzelf aan te kleden en eten moet ik tussendoor ook nog. Ik ben zo’n loedermoeder geworden die hele dagen in een slobbertrui met joggingbroek en haar haren in een knot rondloopt gewoon omdat dat makkelijker zit en beweegt dan een strakke spijkerbroek met een hip shirt. Ik kan zo’n hip shirt wel aan doen maar die word dan toch weer onder gespuugd door Javi ofwel Zoë. Niks hips meer aan dan. Mijn haren los doen is ook niet handig want dan happen m’n kindjes steeds haren of ze trekken zomaar plukken haar uit m’n hoofd. Ook niet iets om vrolijk van te worden.

Toch merk ik dat er langzaamaan een ritme in begint te komen. Ik ben steeds vaker voorbereid op het voedingsmomentje, alles staat en ligt al klaar zodat ik alleen het flesje nog maar hoef warm te maken en ik de kindjes uit bed hoef te halen. Pampers verschonen duurt geen uren meer maar heb ik in een paar minuten gepiept en ook begin ik steeds beter te leren hoe ik ze nou het beste kan voeden zodat ze niet alles weer over zichzelf of mij uitspugen.

Het kost allemaal wat tijd en energie, maar alle clichés zijn zo waar, je krijgt er zoveel voor terug. Elke dag voel ik me rijk met wallen tot aan m’n enkels voor hetgeen wat mij gegeven is. En ja… dan staat bloggen even op een laag pitje.

Nog geen paar uur na het plaatsen van mijn vorige blog begon mijn bevalling, met het breken van mijn vliezen. Ik werd van zondag op maandag nacht routinegewijs wakker om naar het toilet te gaan, op de terugweg knapte er iets en voelde ik het vruchtwater lopen. Niet iets waar ik om stond te springen want ik was slechts 33,5 week zwanger.

33weken

Ik heb nog even staan twijfelen wat ik zou doen, Johan wakker maken of niet? Meneer had een fikse hoofdpijn zondag en was al vroeg naar bed gegaan en het was 2.15 uur in de nacht. Na enkele minuten twijfelen heb ik hem toch maar wakker gemaakt, heb ik het ziekenhuis gebeld en mocht ik direct komen. In de auto voelde ik de weeën al langzaamaan opkomen en eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kwam ik in de medische molen, is het wel vruchtwater? Hoe doen de kindjes het? Ik werd meteen aan de CTG gelegd om de hartslag van de kindjes, mij en de weeën activiteit te volgen. Op het scherm zag je al flinke omhoog schieters van weeën maar gelukkig voelde ik deze nog niet echt.

Ik kreeg direct weeënremmers en een longrijpingsspuit omdat de kindjes veel te vroeg waren. De weeënremmers blijf je om het kwartier krijgen en dan een uur lang maar het allemaal geen effect op mijn lichaam. Na een uur kwamen de weeën al om de minuut en had ik het zwaar om ze weg te puffen. Deze bevalling was niet meer te stoppen.

Ik heb nog van alles geprobeerd om de weeën op de vangen maar ik had soms nog geen 40 seconde tussen de weeën in en dus besloot ik om half 8 dat ik een ruggenprik wilde. Precies voor de wisseling van de dienst, geen plek beschikbaar op de OK en dus moest ik ze nog 2,5 uur opvangen zonder pijnstilling, ik werd langzaamaan gek! Om 10 uur kreeg ik dan eindelijk de ruggenprik en wat was dat een verademing zeg! Daarna heeft het nog tot 18.37 uur geduurd voordat ik eerst onze zoon Javi op de wereld heb gezet en zo’n 17 minuten later ons eigenwijze meisje (want ze lag in volkomen stuit) Zoë.

JaviZoe

Omdat ze zo vroeg geboren zijn kwamen ze direct in de couveuse aan allerlei toeters en bellen. Nu zijn ze alweer 10 dagen oud, zijn ze van de monitoren af en is vandaag de dag dat we ze uit de couveuse mogen halen. Het enige wat ze nu nog moeten doen is alle voedingen zelf drinken, en dan mogen we ze mee naar huis nemen. Helaas is dit de moeilijkste stap voor te vroeg geboren baby’s en kan het dus nog wel eventjes duren voordat we ze mee mogen nemen, maar de sprongen die ze nu al gemaakt hebben zijn enorm en ik ben zo enorm trots op mijn baby’s.

JaviZoe1

Als ik terugkijk naar mijn laatste blog gaat de tijd toch best wel hard, alhoewel ik stiekem zelf vind dat dat helemaal niet het geval is. De tijd kruipt namelijk voorbij en voor mij kan het niet snel genoeg februari zijn. Bloggen staat op een laag pitje maar hierbij toch weer een blogje om jullie op de hoogte te brengen van het wel en wee van mijn zwangerschap.

Laat ik eerst eens beginnen met mijn klaagmomentje. Want zwanger zijn is echt niet wat ik ervan verwacht had. Ik zie sommige zwangere vrouwen fluitend door de zwangerschap gaan en tot week 36 werken en ik zat met 18 weken al 25% in de ziektewet en met 21 weken al voor 50% en straks met 27,5 week 100%. Ik kan namelijk écht niet meer. Ik ben op, mijn concentratie is weg, ik heb pijn, ik slaap slecht en elke dag is weer een ware worsteling om de dag door te komen. Leuk babyshoppen bij de grote babyketens is er voor deze mama to be niet bij, ik bestel alles online omdat ik gewoon niet langer dan een uurtje kan lopen/slenteren. En dat is op zich niet erg want meneer de postbode maakt mij wekelijks toch ook wel blij met de grote pakketjes babyspul die hij komt brengen.

Mijn moeder en schoonmoeder staan hier om de haverklap in huis om te helpen (babywasjes doe ik dan nog zelf maar deze vouwen en in de kast leggen dat zit er al niet meer in). Johan klust er flink op los en zorgt dat alle grote dingen in huis gedaan zijn voor de kleintjes komen. Mijn sociale leven is een grote flop op het moment want ik kijk vooral nog tegen de vier muren van ons huis aan. Gelukkig plant Johan elke zaterdag wel een paar uurtjes met vrienden in en ik kan echt blij worden van die uurtjes, want yay! Eindelijk eens een ander gezicht in huis dan mijn moeder/schoonmoeder of Johan.

Maar naast dat ik soms wel kan janken (en ook doe) omdat het zo belabberd gaat doen de kleintjes in mijn buik het nog steeds geweldig goed! Meneer en mevrouw (jawel! Een jongen en een meisje) schoppen er flink op los en sinds een week hebben ze mijn ribben ook gevonden. Ik heb flink interactie met die twee daar binnen en zodra ik terug begin te reageren is het helemaal feest in mijn buik. Soms vraag ik me af of ze wel lief zijn voor elkaar want het kan niet anders dan dat er wel eens een voet van de een in het gezicht van de ander beland. Maar goed, kunnen ze vast wennen voor als ze straks uit mijn buik zijn.

Ook vind ik het heerlijk dat ik kan kopen wat ik wil. Heb ik zin in roze? Dan koop ik roze! Heb ik zin in blauw? Dan koop ik blauw! Ik hoef niet de meisjes of de jongens afdeling voorbij te scrollen want hé ik krijg er van allebei 1! Het maakt het wel ietsje lastiger om de babykamer in te delen maar ook daar vinden we tot nu toe al wel een goede weg in. Meneer ligt straks gewoon met zijn blote billen op een roze aankleedkussen en mevrouw droomt weg in een mintgroene kamer (maar wel onder een roze dekentje hihi).

Verder heb ik niet zo heel erg veel te melden, mijn wereld is op het moment erg klein en dat is dan maar zo. Straks als de twee kleintjes geboren zijn hoop ik dat ik mezelf weer wat fitter voel zodat ik lekker met ze op pad kan. De komende weken mogen ze van mij in ieder geval nog lekker warm binnen blijven zitten!

Het is niet voor niks al maanden stil op mijn blog, want na ons huwelijk gingen we eerst naar Praag vervolgens naar Parijs en uiteindelijk ook nog 1,5 week naar Spanje. En als cadeautje kreeg ik vlak voor onze vakantie naar Spanje een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Voor de mensen die mij niet hebben op Facebook of Instagram, je leest het goed, Johan en ik zijn in verwachting!

Ten tijde dat ik dit typ ben ik alweer 14 weken zwanger. Klinkt voor sommige als “net onderweg” maar voor mij al als “een hele tijd” aangezien mijn zwangerschap niet helemaal loopt zoals ik dat verwacht had. Ik ben op zijn zachts gezegd behoorlijk ziek geweest en ik zal niet te ver in detail treden maar het gevoel alsof je 24/7 met een kater rondloopt is echt geen pretje. Gelukkig heb ik er “maar” 6,5 week doorheen hoeven bijten voor het volgende begon: de vermoeidheid.

Week-6---Week-12

Maar, laten we niet op de feiten vooruit lopen. Met 7,5 week kregen wij onze eerste echo, mijn buik groeide als kool en ik had al een paar keer met mijn bek vol tanden gestaan als iemand me vroeg of ik in verwachting was, want ik had zo’n enorme buik ineens! En ze hadden gelijk, het was écht al heel snel zichtbaar. Had ik mij niet vergist in de datum van bevruchting? Was ik niet al langer in verwachting? Johan en ik gingen daar voor het gemak maar vanuit, maar toen de echoscopist heel enthousiast haar apparaat op mijn buik legde zagen wij meteen de reden van mijn buikgroei! Niet 1, maar wel 2 kindjes! Holy crap! Dat was even een nieuwtje waar wij totaal niet op voorbereid waren. Tranen sprongen in mijn ogen maar tegelijkertijd moest ik ook heel hard lachen, want hoe groot (serieus, hoe groot?!) is de kans dat er in 1 gezin zoveel tweelingen voorkomen?

Mijn moeder is een eeneiige tweeling, mijn broer is precies een jaar geleden (echt vandaag!) papa geworden van een eeneiige tweeling en jawel, Johan en ik mogen een twee eiige tweeling verwelkomen in februari 2016. En dan heb ik het nog niet gehad over alle andere een en twee eiige tweelingen in mijn en Johan zijn familie. Precies de reden voor onze halve omgeving om de opmerking: “oooooh maar dan hadden jullie het toch wel aan kunnen zien komen?” te maken. Maar geloof mij, met zoveel tweelingen om je heen verwacht je niet dat dat je ook gaat overkomen, want dan heb je weer die vraag: hoe groot is die kans nou!?

IMG_20150725_093931

Inmiddels zijn we aan het idee gewend en heb ik een omslag gemaakt van: Waarom nou 2? naar: Wow we krijgen er 2! Want geloof mij, zodra je dit nieuws te verwerken krijgt ben je in eerste instantie verre van blij, hoe cru dat dan ook klinkt. Een zwangerschap is al een hele aanslag op je lichaam, maar die van een tweeling blijkt nog heftiger te zijn. En alhoewel ik totaal geen vergelijkingsmateriaal heb is mijn zwangerschap inderdaad vrij pittig. Na de misselijkheid sloeg de vermoeidheid toe en een nacht van 10 uur en overdag nog eens 2 uur slapen is voor mij geen zeldzaamheid. Vooral de weekenden slaap ik een gat in de dag en dan nog ben ik kapot als ik wakker ben.

Ik eet alles wat los en vast zit door die extreme honger de hele dag, heb het benauwd omdat mijn longen nu al in de verdrukking zitten en slaap geen nacht meer door omdat ik minstens 2 keer mijn bed uit moet om te plassen. En ik weet écht wel waar ik het voor doe en ik kijk er écht enorm uit om die twee spruiten in mijn armen te hebben, maar jemig… Ik kan het niet meer aanhoren dat iemand zegt: “Je weet waar je het voor doet, het gaat allemaal over of je krijgt er iets moois voor terug”. Want eerlijk is eerlijk, ik ken nog geen moederliefde en heb nog geen kinderen dus ik heb nog geen idee wat me te wachten staat en waar ik het dus daadwerkelijk voor doe.

Maar de kleintjes in mijn buik hebben mijn hart al heus wel gestolen, tijdens iedere echo wijkt mijn blik geen moment van het scherm af en neem ik iedere beweging en ieder detail van mijn eigen kindjes in me op. De spastische bewegingen, het tongetje wat ze uitsteken of als ze stiekem al even naar je zwaaien. Die momenten trekken mij erdoorheen. Stiekem weet ik dus toch wel al een beetje waar ik het voor doe….