Author Archives: Rovanice

Woah! 33 weken alweer! Terwijl onze halve omgeving zegt dat de tijd vliegt ervaar ik dat zelf helaas niet helemaal zo. Maar als ik het dan uitspreek denk ik: oei! Over maximaal 5 weken ben ik mama van twee kleintjes en dan ineens komt het toch wel aardig dichtbij.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik kan nergens anders over bloggen want mijn leven bestaat op het moment gewoon nergens anders uit dan mijn zwangerschap. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed en in de nacht ervaar ik het ook nog eens enorm goed. De dagen doorkomen is mijn doel en dat is zo pittig vanwege mijn zwangerschap dus tsja, niks anders om over te kletsen dan dat.

Alles is klaar, de kindjes kunnen komen. Mijn vluchtkoffertje staat al klaar en er ligt een lijstje bij met dingen die we nog moeten pakken voordat we vertrekken. Ik heb alle informatie avonden over bevallen bezocht en ook heb ik goede gesprekken gehad met de gynaecoloog over wat we kunnen verwachten. Een eenling bevalling is zo anders dan die van een tweeling, ik moet mezelf er constant van bewust zijn dat een bevalling altijd anders loopt dan je verwacht, maar dat dat bij mij nog erger zal zijn.

Zo mag je bijvoorbeeld niet thuis bevallen (niet dat ik dat wilde, dus dat kwam goed uit) en zodra ik in het ziekenhuis kom en mijn bevalling is begonnen mag ik direct aan een infuus en de ctg om de conditie van mij en de kindjes in de gate te houden. Veel bewegingsvrijheid om die weeën op te vangen krijg ik niet. De kans op een keizersnede is vele malen groter dan bij 1 kindje en alhoewel ik nu al weet dat ik natuurlijk mag bevallen omdat baby nummer 1 (dankjewel lieve knul!) al ingedaald is en met zijn hoofd naar beneden ligt, dan nog kunnen allerlei kwesties roet in het eten gooien waardoor ik alsnog op de OK beland voor een keizersnede. Niet mijn eerste keuze maar wel een scenario om rekening mee te houden.

32weken

De zwangerschap verloopt verder nog steeds moeizaam. De weken rond kerst waren een groot drama, ik deed geen oog meer dicht en overdag kon ik de slaap ook niet te pakken krijgen. Gelukkig kwam hier een omslag in en slaap ik inmiddels alweer 4 nachten goed. Ik had al slaaptabletjes gekregen van mijn arts en ook de optie om een keer in het ziekenhuis te komen overnachten met slaapmedicatie maar zoals het er nu naar uit ziet is dat niet nodig.

De kilo’s vliegen er aan, vanwege de ontzettend goede groei van mijn kindjes (welke nog steeds op groei van een eenling liggen!) maar ook vanwege de hoeveelheid vocht die ik begin vast te houden. Mijn handen zien er niet meer uit als mijn handen en ook mijn voeten lijken niet helemaal meer van mij en als ik in de spiegel kijk heb ik niet het gevoel dat ik naar mezelf kijk. Alsof mijn hele lijf niet al genoeg veranderd was. Maar… alles voor het goede doel.

Want zoals je tussen de regels wel kunt lezen gaat alles zo ontzettend goed met die twee ukkies in mijn buik. Juist doordat ze mij compleet leegvreten gaat het met hen goed. De groei is goed, ze bewegen zo gruwelijk veel en alles ziet er steeds zo goed uit dat ik wat dat betreft niets te klagen heb. En dat is waar ik het uiteindelijk voor doe. Ooit komt er wel weer een nacht dat ik volledig door kan slapen, het vocht trekt vanzelf wel weer weg uit mijn lijf, die buik zal ook ooit wel verdwijnen en de kilo’s zullen er op een dag heus wel weer af zijn. En tot die tijd is het even doorbijten. Over iets minder dan 5 weken weet ik waar ik het allemaal voor doe en ik kan niet wachten tot dat moment aanbreekt!

Als ik terugkijk naar mijn laatste blog gaat de tijd toch best wel hard, alhoewel ik stiekem zelf vind dat dat helemaal niet het geval is. De tijd kruipt namelijk voorbij en voor mij kan het niet snel genoeg februari zijn. Bloggen staat op een laag pitje maar hierbij toch weer een blogje om jullie op de hoogte te brengen van het wel en wee van mijn zwangerschap.

Laat ik eerst eens beginnen met mijn klaagmomentje. Want zwanger zijn is echt niet wat ik ervan verwacht had. Ik zie sommige zwangere vrouwen fluitend door de zwangerschap gaan en tot week 36 werken en ik zat met 18 weken al 25% in de ziektewet en met 21 weken al voor 50% en straks met 27,5 week 100%. Ik kan namelijk écht niet meer. Ik ben op, mijn concentratie is weg, ik heb pijn, ik slaap slecht en elke dag is weer een ware worsteling om de dag door te komen. Leuk babyshoppen bij de grote babyketens is er voor deze mama to be niet bij, ik bestel alles online omdat ik gewoon niet langer dan een uurtje kan lopen/slenteren. En dat is op zich niet erg want meneer de postbode maakt mij wekelijks toch ook wel blij met de grote pakketjes babyspul die hij komt brengen.

Mijn moeder en schoonmoeder staan hier om de haverklap in huis om te helpen (babywasjes doe ik dan nog zelf maar deze vouwen en in de kast leggen dat zit er al niet meer in). Johan klust er flink op los en zorgt dat alle grote dingen in huis gedaan zijn voor de kleintjes komen. Mijn sociale leven is een grote flop op het moment want ik kijk vooral nog tegen de vier muren van ons huis aan. Gelukkig plant Johan elke zaterdag wel een paar uurtjes met vrienden in en ik kan echt blij worden van die uurtjes, want yay! Eindelijk eens een ander gezicht in huis dan mijn moeder/schoonmoeder of Johan.

Maar naast dat ik soms wel kan janken (en ook doe) omdat het zo belabberd gaat doen de kleintjes in mijn buik het nog steeds geweldig goed! Meneer en mevrouw (jawel! Een jongen en een meisje) schoppen er flink op los en sinds een week hebben ze mijn ribben ook gevonden. Ik heb flink interactie met die twee daar binnen en zodra ik terug begin te reageren is het helemaal feest in mijn buik. Soms vraag ik me af of ze wel lief zijn voor elkaar want het kan niet anders dan dat er wel eens een voet van de een in het gezicht van de ander beland. Maar goed, kunnen ze vast wennen voor als ze straks uit mijn buik zijn.

Ook vind ik het heerlijk dat ik kan kopen wat ik wil. Heb ik zin in roze? Dan koop ik roze! Heb ik zin in blauw? Dan koop ik blauw! Ik hoef niet de meisjes of de jongens afdeling voorbij te scrollen want hé ik krijg er van allebei 1! Het maakt het wel ietsje lastiger om de babykamer in te delen maar ook daar vinden we tot nu toe al wel een goede weg in. Meneer ligt straks gewoon met zijn blote billen op een roze aankleedkussen en mevrouw droomt weg in een mintgroene kamer (maar wel onder een roze dekentje hihi).

Verder heb ik niet zo heel erg veel te melden, mijn wereld is op het moment erg klein en dat is dan maar zo. Straks als de twee kleintjes geboren zijn hoop ik dat ik mezelf weer wat fitter voel zodat ik lekker met ze op pad kan. De komende weken mogen ze van mij in ieder geval nog lekker warm binnen blijven zitten!

Ik had me nog zo voorgenomen om niet alleen maar over mijn zwangerschap te bloggen, maar zodra je zwangerschap niet die roze wolk is waar iedereen het altijd over heeft en ik naast werk en zwanger zijn niet zo heel veel meer meemaak is dat toch wel iets wat me erg veel bezighoud. En aangezien ik de 20 weken inmiddels gepasseerd ben, dacht ik: tijd voor een update op mijn blog!

Ik ben tot nu toe alleen maar heel erg moe. Zo moe dat ik een volle werkdag gewoon niet meer volhoud en daarom helaas al minder moest gaan werken bij 18 weken. Ik ben nog steeds moe, maar ik kan nu ‘s middags gaan slapen als ik thuis kom van mijn werk en dat gaat me een stuk beter af.

Zwanger20weken

Op precies 20 weken kregen wij de 20 weken echo (8 oktober), ik was hier totaal niet onzeker of zenuwachtig voor. Ik heb al mijn hele zwangerschap het gevoel dat het goed gaat met de kindjes en nadat ze beide van top tot teen bekeken en opgemeten waren bleek dat gevoel ook juist te zijn. Twee op het oog, kerngezonde kindjes waarvan de echoscopist inmiddels het geslacht weet maar wij nog niet. Dit maken wij komende zaterdag aan familie en vrienden bekend met een gender reveal party. Lekker op zijn Amerikaans met het aansnijden van een taart, maar daar hou ik wel van :).

Ik voel de kleintjes ook al een tijdje bewegen in mijn buik. De eerste paar keer dat je het voelt besef je nog niet helemaal dat het je kindjes zijn, het is makkelijk te verwarren met je darmen. Maar als dat gevoel dan vaker terugkomt en steeds regelmatiger dan begin je toch te beseffen dat het de kleintjes in je buik zijn. Inmiddels weten ze al ferme trappen uit te delen en kan Johan ook al volop meegenieten van het getrappel in mijn buik. Ik lig genoeg avonden met mijn handen op mijn buik te genieten van de bewegingen, heerlijk!

Zwanger zijn blijft iets bijzonders, niet uit te leggen aan mensen die nog nooit een zwangerschap hebben meegemaakt. Een wonder dat zich voltrekt in je lijf, iets waar je lijf compleet op gemaakt is, maar wat voor ieder persoon op zich weer iets heel moois en aparts is. En natuurlijk zitten er minder leuke dingen aan een zwangerschap, maar ik besef me wel met de dag meer dat ik gezegend ben met iets unieks. Twee kleine baby’s die in mijn buik groeien en over een paar maanden op deze wereld mag gaan zetten. Wat kijk ik er naar uit om onze kindjes te verwelkomen!

Inmiddels ben ik alweer 15,5 week zwanger van mijn twee ukkies en alhoewel ik al heel wat uurtjes op internet doorgebracht heb op zoek naar allerlei informatie en dingen die echt nodig zijn kan ik daar alsnog wel uren aan besteden. We hebben inmiddels al een kinderkamer (met slechts 1 ledikantje dus ik moet er nog 1 vinden), 2 maxi cosi’s en een Bugaboo Donkey twin kinderwagen via het internet weten te scoren. Een tweeling krijgen heeft namelijk geen enkele financiële voordelen, het maakt het krijgen van een kindje alleen maar duurder. 

Ik roep al jaren dat als ik ooit het geluk heb zwanger te raken dat ik een co-sleeper wil naast mijn bed (want, makkelijker met nachtvoedingen) en dat ik mijn kindje wil dragen. Nou is twee kindjes dragen ineens heel andere koek, maar het blijkt te kunnen en mocht het niet lukken dan kan ik het nog altijd afwisselen of misschien vind Johan het uiteindelijk ook wel leuk om er een op zijn buik te knopen.

Ah fijn, ik ben mijzelf sinds kort helemaal aan het verdiepen in het dragen van je kindje. En ik heb Johan beloofd een neutrale kleur te kopen zodat hij kan kijken of hij het wat vind, deze neutrale kleur wordt dan van hem en dan mag ik er achteraf een kopen in mijn eigen kleur. Maar zodra je op zoek gaat naar een draagdoek kom je ineens de mooiste geweven doeken tegen met de mooiste kleuren en dan is het ineens heel moeilijk om een zo neutraal mogelijke draagdoek te kopen.

Uiteindelijk heb ik er toch een gevonden die neutraal is, namelijk de Little Frog – Amber.

Draagdoek

Maar daarnaast heb ik inmiddels ook een enorme wishlist opgebouwd met doeken die ik ook wel erg mooi vind en graag zou willen hebben! Waaronder deze 4 mooierds!

Draagdoek01Draagdoek03

Draagdoek02Draagdoek04

Het is niet voor niks al maanden stil op mijn blog, want na ons huwelijk gingen we eerst naar Praag vervolgens naar Parijs en uiteindelijk ook nog 1,5 week naar Spanje. En als cadeautje kreeg ik vlak voor onze vakantie naar Spanje een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Voor de mensen die mij niet hebben op Facebook of Instagram, je leest het goed, Johan en ik zijn in verwachting!

Ten tijde dat ik dit typ ben ik alweer 14 weken zwanger. Klinkt voor sommige als “net onderweg” maar voor mij al als “een hele tijd” aangezien mijn zwangerschap niet helemaal loopt zoals ik dat verwacht had. Ik ben op zijn zachts gezegd behoorlijk ziek geweest en ik zal niet te ver in detail treden maar het gevoel alsof je 24/7 met een kater rondloopt is echt geen pretje. Gelukkig heb ik er “maar” 6,5 week doorheen hoeven bijten voor het volgende begon: de vermoeidheid.

Week-6---Week-12

Maar, laten we niet op de feiten vooruit lopen. Met 7,5 week kregen wij onze eerste echo, mijn buik groeide als kool en ik had al een paar keer met mijn bek vol tanden gestaan als iemand me vroeg of ik in verwachting was, want ik had zo’n enorme buik ineens! En ze hadden gelijk, het was écht al heel snel zichtbaar. Had ik mij niet vergist in de datum van bevruchting? Was ik niet al langer in verwachting? Johan en ik gingen daar voor het gemak maar vanuit, maar toen de echoscopist heel enthousiast haar apparaat op mijn buik legde zagen wij meteen de reden van mijn buikgroei! Niet 1, maar wel 2 kindjes! Holy crap! Dat was even een nieuwtje waar wij totaal niet op voorbereid waren. Tranen sprongen in mijn ogen maar tegelijkertijd moest ik ook heel hard lachen, want hoe groot (serieus, hoe groot?!) is de kans dat er in 1 gezin zoveel tweelingen voorkomen?

Mijn moeder is een eeneiige tweeling, mijn broer is precies een jaar geleden (echt vandaag!) papa geworden van een eeneiige tweeling en jawel, Johan en ik mogen een twee eiige tweeling verwelkomen in februari 2016. En dan heb ik het nog niet gehad over alle andere een en twee eiige tweelingen in mijn en Johan zijn familie. Precies de reden voor onze halve omgeving om de opmerking: “oooooh maar dan hadden jullie het toch wel aan kunnen zien komen?” te maken. Maar geloof mij, met zoveel tweelingen om je heen verwacht je niet dat dat je ook gaat overkomen, want dan heb je weer die vraag: hoe groot is die kans nou!?

IMG_20150725_093931

Inmiddels zijn we aan het idee gewend en heb ik een omslag gemaakt van: Waarom nou 2? naar: Wow we krijgen er 2! Want geloof mij, zodra je dit nieuws te verwerken krijgt ben je in eerste instantie verre van blij, hoe cru dat dan ook klinkt. Een zwangerschap is al een hele aanslag op je lichaam, maar die van een tweeling blijkt nog heftiger te zijn. En alhoewel ik totaal geen vergelijkingsmateriaal heb is mijn zwangerschap inderdaad vrij pittig. Na de misselijkheid sloeg de vermoeidheid toe en een nacht van 10 uur en overdag nog eens 2 uur slapen is voor mij geen zeldzaamheid. Vooral de weekenden slaap ik een gat in de dag en dan nog ben ik kapot als ik wakker ben.

Ik eet alles wat los en vast zit door die extreme honger de hele dag, heb het benauwd omdat mijn longen nu al in de verdrukking zitten en slaap geen nacht meer door omdat ik minstens 2 keer mijn bed uit moet om te plassen. En ik weet écht wel waar ik het voor doe en ik kijk er écht enorm uit om die twee spruiten in mijn armen te hebben, maar jemig… Ik kan het niet meer aanhoren dat iemand zegt: “Je weet waar je het voor doet, het gaat allemaal over of je krijgt er iets moois voor terug”. Want eerlijk is eerlijk, ik ken nog geen moederliefde en heb nog geen kinderen dus ik heb nog geen idee wat me te wachten staat en waar ik het dus daadwerkelijk voor doe.

Maar de kleintjes in mijn buik hebben mijn hart al heus wel gestolen, tijdens iedere echo wijkt mijn blik geen moment van het scherm af en neem ik iedere beweging en ieder detail van mijn eigen kindjes in me op. De spastische bewegingen, het tongetje wat ze uitsteken of als ze stiekem al even naar je zwaaien. Die momenten trekken mij erdoorheen. Stiekem weet ik dus toch wel al een beetje waar ik het voor doe….