Hoe vaak ik het afgelopen half jaar al een stukje tekst heb geschreven maar niet online gegooid heb is op geen hand meer te tellen. Elke keer dacht ik, en nu ga ik een update online gooien, en dan kwam er vervolgens weer helemaal niets van. Niet omdat ik niks te vertellen heb, maar omdat ik niet weet of ik na dat stukje tekst dan nog wel een vervolg krijgt. Want bloggen is nou niet helemaal mijn leven meer en bovendien vind ik de wereld van het bloggen te veel veranderd om mijzelf er nog thuis te voelen

Waar ik eerst alleen maar verhalen schreef over mijn leven voelde ik ineens de druk om een interessante blog te worden met hippe items die mensen graag lezen. Terwijl ik eigenlijk ooit ben begonnen om mijn ei kwijt te kunnen dus hip zijn was totaal niet mijn intentie. En nu met twee koters aan mijn enkels heb ik nieteens meer de tijd om hip te zijn en ben ik zo’n moeder geworden die je soms s’morgens in jogging broek en mama knot naar buiten zie schieten omdat ik geen tijd heb gehad om mijzelf iets fatsoenlijks aan te trekken.

Het leven met twee baby’s (woaaah!! ze worden al bijna dreumessen) is pittig. Leuk, maar pittig. En alhoewel ik hier het afgelopen jaar best mijn verhalen had kunnen vertellen, misschien om andere mama’s en tweeling mama’s een hart onder de riem te steken, heb ik dat niet gedaan. Geen zin, geen tijd en geen behoefte aan. Waar in mijn eigen kennissenkring al weinig begrip is voor het hebben van een tweeling zal ik dat online vast niet meer vinden.

Mijn visie op voeden opvoeden ligt sowieso op een heel ander niveau dan dat van velen. En dat is niet erg, ik vind dat iedereen het op zijn of haar eigen manier moet doen. Maar dat zouden anderen dan bij mij ook moeten vinden. Ik heb geen zin in een wijzend vingertje omdat ik er niet voor kies om mijn kind gepureerd eten te geven maar voed volgens de rapley methode. Ik heb geen zin in commentaar omdat ik koste wat kost borstvoeding wilde geven, ik wilde niet horen dat ik maar gewoon een flesje moest geven want borstvoeding was iets wat ik belangrijk vond. En door het weinige begrip, weinige steun en verkeerde informatie van nota bene professionals ben ik ermee gestopt en heb ik daar maandenlang verdriet van gehad. En ja op kunstvoeding worden kindjes ook groot maar ik wilde daar mijn kindjes niet op groot brengen.

En het voelt al helemaal verrot als je stopt met borstvoeding omdat je er echt aan onderdoor gaat en je dochter ineens eczeem blijkt te hebben, en dat komt dan aan het licht zodra de laatste druppels melk zich niet meer laten zien. Haar eczeem heeft zich in de afgelopen maanden nog erger ontwikkeld, ze kan niet tegen Koemelk, ei, tomaat, spinazie, varkensvlees, kiwi. Ze heeft constant jeuk en als we haar niet non stop blijven smeren breekt het weer door en zit ze helemaal onder. Ook daar heeft iedereen wel weer wat over te zeggen of een advies over te geven. Als ik alles had moeten kopen wat me geadviseerd zou zijn dan zou ik deze maand op een houtje moeten bijten. Het wondermiddel tegen haar eczeem heb ik nog niet gevonden maar door goed op voeding te letten en haar huid goed vet te houden hebben we het onder controle.

En verder gaat hier alles eigenlijk goed, ondanks dat ze 1,5 maand te vroeg zijn ontwikkelen ze zich volgens het boekje. Zijn het twee ontzettend blije baby’s en voel ik me gezegend met twee van die eigenwijze prachtbaby’s. Want zo mag ik ze nog een maandje nemen voordat ze de wereld van de dreumes in gaan.

blog001

In plaats van dat we het onszelf makkelijk maken en de rust opzoeken hebben we een nieuwe stap genomen in ons leven. Ik woon niet meer lekker in het dorp waar we vier jaar geleden een huis gekocht hebben. Ik vind dat ik hier weinig te bieden heb aan twee kleintjes en voel me hier gewoon niet helemaal happy. Naast een paar sportclubs en een paar winkels heb je hier niets en dus hebben wij ons huis verkocht en kochten we een nieuwe woning in mijn oude woonplaats. Een iets groter dorp met iets meer winkels en voorzieningen. In een kindvriendelijke wijk, met speeltuinen in overvloed, twee scholen in de straat, vrij uitzicht en niet geheel onbelangrijk het huis is ook twee keer zo groot als waar we nu wonen. Ohja en voor mij nog een belangrijk puntje, mijn moeder in de buurt :).

We beginnen 2017 met de 1e verjaardag van Javi en Zoë, de tweede maand verhuizen we en de derde maand nemen we dan officieel afscheid van ons eerste eigen huisje. Voor mij kan 2017 al niet meer stuk maar laten we eerst nog even genieten van de laatste weekjes van 2016!

Terwijl de wereld aan ons voorbij raast en de kindjes groeien als kool, staat het leven op mijn blog een beetje stil. Waar andere mama bloggers tijd kunnen vinden om te bloggen moet ik tijd vinden om te douchen, mezelf aan te kleden of überhaupt een boterham naar binnen zien te proppen. Want het leven met 2 baby’s is echt een hele omschakeling van rust naar mega mega druk.

Twee maanden geleden lag ik nog uren op de bank series te kijken, sliep ik gaten in de dag (ok behalve dan dat ik steeds naar de wc moest en ik wakker werd als ik mijn mega buik moest omgooien in bed) en had ik zeeën van tijd om een boterham, stukje fruit of iets anders naar binnen te proppen. Dat is nu wel even andere koek.

Javi en Zoë zijn gegroeid als kool. Bij geboorte wogen ze net 2kg en inmiddels hebben ze het gewicht en de lengte van een voldragen baby bereikt. Dat mag ook wel want op 25 februari was ik officieel uitgerekend en deze kleine frummels zijn inmiddels alweer bijna 8 weken op deze wereld. Ze doen het onwijs goed, het zijn tevreden kindjes en ze huilen eigenlijk alleen als ze honger hebben en ik niet snel genoeg die fles in hun mond duw. En dat is nog al een uitdaging aangezien ze natuurlijk altijd tegelijk honger hebben.

javizoeshoot

Mijn dagen bestaan uit weinig slaap, 7×2 kindjes voeden, een mega lading pampers verschonen en de hele dag knuffels en kusjes geven aan mijn prachtige baby’s. Tussendoor probeer ik te douchen en mijzelf aan te kleden en eten moet ik tussendoor ook nog. Ik ben zo’n loedermoeder geworden die hele dagen in een slobbertrui met joggingbroek en haar haren in een knot rondloopt gewoon omdat dat makkelijker zit en beweegt dan een strakke spijkerbroek met een hip shirt. Ik kan zo’n hip shirt wel aan doen maar die word dan toch weer onder gespuugd door Javi ofwel Zoë. Niks hips meer aan dan. Mijn haren los doen is ook niet handig want dan happen m’n kindjes steeds haren of ze trekken zomaar plukken haar uit m’n hoofd. Ook niet iets om vrolijk van te worden.

Toch merk ik dat er langzaamaan een ritme in begint te komen. Ik ben steeds vaker voorbereid op het voedingsmomentje, alles staat en ligt al klaar zodat ik alleen het flesje nog maar hoef warm te maken en ik de kindjes uit bed hoef te halen. Pampers verschonen duurt geen uren meer maar heb ik in een paar minuten gepiept en ook begin ik steeds beter te leren hoe ik ze nou het beste kan voeden zodat ze niet alles weer over zichzelf of mij uitspugen.

Het kost allemaal wat tijd en energie, maar alle clichés zijn zo waar, je krijgt er zoveel voor terug. Elke dag voel ik me rijk met wallen tot aan m’n enkels voor hetgeen wat mij gegeven is. En ja… dan staat bloggen even op een laag pitje.

Nog geen paar uur na het plaatsen van mijn vorige blog begon mijn bevalling, met het breken van mijn vliezen. Ik werd van zondag op maandag nacht routinegewijs wakker om naar het toilet te gaan, op de terugweg knapte er iets en voelde ik het vruchtwater lopen. Niet iets waar ik om stond te springen want ik was slechts 33,5 week zwanger.

33weken

Ik heb nog even staan twijfelen wat ik zou doen, Johan wakker maken of niet? Meneer had een fikse hoofdpijn zondag en was al vroeg naar bed gegaan en het was 2.15 uur in de nacht. Na enkele minuten twijfelen heb ik hem toch maar wakker gemaakt, heb ik het ziekenhuis gebeld en mocht ik direct komen. In de auto voelde ik de weeën al langzaamaan opkomen en eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kwam ik in de medische molen, is het wel vruchtwater? Hoe doen de kindjes het? Ik werd meteen aan de CTG gelegd om de hartslag van de kindjes, mij en de weeën activiteit te volgen. Op het scherm zag je al flinke omhoog schieters van weeën maar gelukkig voelde ik deze nog niet echt.

Ik kreeg direct weeënremmers en een longrijpingsspuit omdat de kindjes veel te vroeg waren. De weeënremmers blijf je om het kwartier krijgen en dan een uur lang maar het allemaal geen effect op mijn lichaam. Na een uur kwamen de weeën al om de minuut en had ik het zwaar om ze weg te puffen. Deze bevalling was niet meer te stoppen.

Ik heb nog van alles geprobeerd om de weeën op de vangen maar ik had soms nog geen 40 seconde tussen de weeën in en dus besloot ik om half 8 dat ik een ruggenprik wilde. Precies voor de wisseling van de dienst, geen plek beschikbaar op de OK en dus moest ik ze nog 2,5 uur opvangen zonder pijnstilling, ik werd langzaamaan gek! Om 10 uur kreeg ik dan eindelijk de ruggenprik en wat was dat een verademing zeg! Daarna heeft het nog tot 18.37 uur geduurd voordat ik eerst onze zoon Javi op de wereld heb gezet en zo’n 17 minuten later ons eigenwijze meisje (want ze lag in volkomen stuit) Zoë.

JaviZoe

Omdat ze zo vroeg geboren zijn kwamen ze direct in de couveuse aan allerlei toeters en bellen. Nu zijn ze alweer 10 dagen oud, zijn ze van de monitoren af en is vandaag de dag dat we ze uit de couveuse mogen halen. Het enige wat ze nu nog moeten doen is alle voedingen zelf drinken, en dan mogen we ze mee naar huis nemen. Helaas is dit de moeilijkste stap voor te vroeg geboren baby’s en kan het dus nog wel eventjes duren voordat we ze mee mogen nemen, maar de sprongen die ze nu al gemaakt hebben zijn enorm en ik ben zo enorm trots op mijn baby’s.

JaviZoe1

Mijn nicht Cindy is als een zus voor me. Zet ons naast elkaar en mensen zullen er niet van opkijken als we ook daadwerkelijk zussen zouden zijn. Maar dat is niet, zij is de dochter van de tweelingzus van mijn moeder en aangezien we allebei veel op moeders lijken, lijken we dus ook op elkaar. En naast dat we in uiterlijk veel op elkaar lijken, lijkt ons leven ook nog eens onwijs op elkaar en voelen we elkaar vaak feilloos aan.

Toen zij zwanger was voelde ik dat aan, toen ik zwanger was voelde zij dat aan. Ik belde haar op en het eerste wat ze zei? Nou vertel maar! Je bent zwanger he? Een maand eerder had ze het ook al aan me gevraagd, maar toen wist ik het zelf nog helemaal niet. Bijzonder hoe een band met een nicht zo kan zijn.

Toen zij zwanger was maakte ik foto’s van haar zwangerschappen, van haar kindjes en ook heb ik beide geboortekaartjes voor de jongens ontworpen. Nu ben ik zwanger en doet zij net zoveel voor mij. Bij de babyshower in november had zij echt een geweldig mooie (en lekkere!) taart gemaakt, en een onwijs gave luiertaart en afgelopen week stond ze bij me op de stoep voor een heuse buikschildering.

Processed with VSCO with a6 preset

Het enige wat ik hoefde te doen was zitten en een beetje (veel!) kletsen. Want helaas woont Cindy niet bij mij om de hoek en zien we elkaar niet zo vaak als we zouden willen. Dus altijd genoeg om over te kletsen. Zoveel herkenning in haar verhalen en altijd van die momenten dat we beseffen dat we zoveel dezelfde gedachtegang hebben over bepaalde onderwerpen.

En ondertussen kwam er langzaamaan een tekening tevoorschijn op mijn buik. Want als er iets is wat zij kan en waar ik absoluut niet goed in ben is het wel tekenen en schilderen. Zo hebben we allebei onze creatieve uitspattingen, in het een is zij weer beter en in het ander kan ik haar beter helpen.

Zo’n 2,5 uur later en vele gespreksonderwerpen verder stond er ineens een onwijs mooie bambi op mijn dikke buik. En alhoewel ik hem zelf maar voor de helft kon zien vond ik hem toen al prachtig. Toen ik hem in zijn geheel zag in de spiegel kon ik alleen maar heel hard: wow! Roepen. Mijn ouders hebben nog wat foto’s van ons samen gemaakt en toen iedereen weer naar huis vertrokken was heb ik zelf met de zelfontspanner nog wat close ups gemaakt.

Processed with VSCO with hb2 preset

Jammer dat zo’n buikschildering niet eeuwig kan blijven zitten, want hoe leuk zou het zijn als je je bevalling kunt doen met zo’n prachtig plaatje op je buik?

Woah! 33 weken alweer! Terwijl onze halve omgeving zegt dat de tijd vliegt ervaar ik dat zelf helaas niet helemaal zo. Maar als ik het dan uitspreek denk ik: oei! Over maximaal 5 weken ben ik mama van twee kleintjes en dan ineens komt het toch wel aardig dichtbij.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik kan nergens anders over bloggen want mijn leven bestaat op het moment gewoon nergens anders uit dan mijn zwangerschap. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed en in de nacht ervaar ik het ook nog eens enorm goed. De dagen doorkomen is mijn doel en dat is zo pittig vanwege mijn zwangerschap dus tsja, niks anders om over te kletsen dan dat.

Alles is klaar, de kindjes kunnen komen. Mijn vluchtkoffertje staat al klaar en er ligt een lijstje bij met dingen die we nog moeten pakken voordat we vertrekken. Ik heb alle informatie avonden over bevallen bezocht en ook heb ik goede gesprekken gehad met de gynaecoloog over wat we kunnen verwachten. Een eenling bevalling is zo anders dan die van een tweeling, ik moet mezelf er constant van bewust zijn dat een bevalling altijd anders loopt dan je verwacht, maar dat dat bij mij nog erger zal zijn.

Zo mag je bijvoorbeeld niet thuis bevallen (niet dat ik dat wilde, dus dat kwam goed uit) en zodra ik in het ziekenhuis kom en mijn bevalling is begonnen mag ik direct aan een infuus en de ctg om de conditie van mij en de kindjes in de gate te houden. Veel bewegingsvrijheid om die weeën op te vangen krijg ik niet. De kans op een keizersnede is vele malen groter dan bij 1 kindje en alhoewel ik nu al weet dat ik natuurlijk mag bevallen omdat baby nummer 1 (dankjewel lieve knul!) al ingedaald is en met zijn hoofd naar beneden ligt, dan nog kunnen allerlei kwesties roet in het eten gooien waardoor ik alsnog op de OK beland voor een keizersnede. Niet mijn eerste keuze maar wel een scenario om rekening mee te houden.

32weken

De zwangerschap verloopt verder nog steeds moeizaam. De weken rond kerst waren een groot drama, ik deed geen oog meer dicht en overdag kon ik de slaap ook niet te pakken krijgen. Gelukkig kwam hier een omslag in en slaap ik inmiddels alweer 4 nachten goed. Ik had al slaaptabletjes gekregen van mijn arts en ook de optie om een keer in het ziekenhuis te komen overnachten met slaapmedicatie maar zoals het er nu naar uit ziet is dat niet nodig.

De kilo’s vliegen er aan, vanwege de ontzettend goede groei van mijn kindjes (welke nog steeds op groei van een eenling liggen!) maar ook vanwege de hoeveelheid vocht die ik begin vast te houden. Mijn handen zien er niet meer uit als mijn handen en ook mijn voeten lijken niet helemaal meer van mij en als ik in de spiegel kijk heb ik niet het gevoel dat ik naar mezelf kijk. Alsof mijn hele lijf niet al genoeg veranderd was. Maar… alles voor het goede doel.

Want zoals je tussen de regels wel kunt lezen gaat alles zo ontzettend goed met die twee ukkies in mijn buik. Juist doordat ze mij compleet leegvreten gaat het met hen goed. De groei is goed, ze bewegen zo gruwelijk veel en alles ziet er steeds zo goed uit dat ik wat dat betreft niets te klagen heb. En dat is waar ik het uiteindelijk voor doe. Ooit komt er wel weer een nacht dat ik volledig door kan slapen, het vocht trekt vanzelf wel weer weg uit mijn lijf, die buik zal ook ooit wel verdwijnen en de kilo’s zullen er op een dag heus wel weer af zijn. En tot die tijd is het even doorbijten. Over iets minder dan 5 weken weet ik waar ik het allemaal voor doe en ik kan niet wachten tot dat moment aanbreekt!