Terwijl de wereld aan ons voorbij raast en de kindjes groeien als kool, staat het leven op mijn blog een beetje stil. Waar andere mama bloggers tijd kunnen vinden om te bloggen moet ik tijd vinden om te douchen, mezelf aan te kleden of überhaupt een boterham naar binnen zien te proppen. Want het leven met 2 baby’s is echt een hele omschakeling van rust naar mega mega druk.

Twee maanden geleden lag ik nog uren op de bank series te kijken, sliep ik gaten in de dag (ok behalve dan dat ik steeds naar de wc moest en ik wakker werd als ik mijn mega buik moest omgooien in bed) en had ik zeeën van tijd om een boterham, stukje fruit of iets anders naar binnen te proppen. Dat is nu wel even andere koek.

Javi en Zoë zijn gegroeid als kool. Bij geboorte wogen ze net 2kg en inmiddels hebben ze het gewicht en de lengte van een voldragen baby bereikt. Dat mag ook wel want op 25 februari was ik officieel uitgerekend en deze kleine frummels zijn inmiddels alweer bijna 8 weken op deze wereld. Ze doen het onwijs goed, het zijn tevreden kindjes en ze huilen eigenlijk alleen als ze honger hebben en ik niet snel genoeg die fles in hun mond duw. En dat is nog al een uitdaging aangezien ze natuurlijk altijd tegelijk honger hebben.

javizoeshoot

Mijn dagen bestaan uit weinig slaap, 7×2 kindjes voeden, een mega lading pampers verschonen en de hele dag knuffels en kusjes geven aan mijn prachtige baby’s. Tussendoor probeer ik te douchen en mijzelf aan te kleden en eten moet ik tussendoor ook nog. Ik ben zo’n loedermoeder geworden die hele dagen in een slobbertrui met joggingbroek en haar haren in een knot rondloopt gewoon omdat dat makkelijker zit en beweegt dan een strakke spijkerbroek met een hip shirt. Ik kan zo’n hip shirt wel aan doen maar die word dan toch weer onder gespuugd door Javi ofwel Zoë. Niks hips meer aan dan. Mijn haren los doen is ook niet handig want dan happen m’n kindjes steeds haren of ze trekken zomaar plukken haar uit m’n hoofd. Ook niet iets om vrolijk van te worden.

Toch merk ik dat er langzaamaan een ritme in begint te komen. Ik ben steeds vaker voorbereid op het voedingsmomentje, alles staat en ligt al klaar zodat ik alleen het flesje nog maar hoef warm te maken en ik de kindjes uit bed hoef te halen. Pampers verschonen duurt geen uren meer maar heb ik in een paar minuten gepiept en ook begin ik steeds beter te leren hoe ik ze nou het beste kan voeden zodat ze niet alles weer over zichzelf of mij uitspugen.

Het kost allemaal wat tijd en energie, maar alle clichés zijn zo waar, je krijgt er zoveel voor terug. Elke dag voel ik me rijk met wallen tot aan m’n enkels voor hetgeen wat mij gegeven is. En ja… dan staat bloggen even op een laag pitje.

Nog geen paar uur na het plaatsen van mijn vorige blog begon mijn bevalling, met het breken van mijn vliezen. Ik werd van zondag op maandag nacht routinegewijs wakker om naar het toilet te gaan, op de terugweg knapte er iets en voelde ik het vruchtwater lopen. Niet iets waar ik om stond te springen want ik was slechts 33,5 week zwanger.

33weken

Ik heb nog even staan twijfelen wat ik zou doen, Johan wakker maken of niet? Meneer had een fikse hoofdpijn zondag en was al vroeg naar bed gegaan en het was 2.15 uur in de nacht. Na enkele minuten twijfelen heb ik hem toch maar wakker gemaakt, heb ik het ziekenhuis gebeld en mocht ik direct komen. In de auto voelde ik de weeën al langzaamaan opkomen en eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kwam ik in de medische molen, is het wel vruchtwater? Hoe doen de kindjes het? Ik werd meteen aan de CTG gelegd om de hartslag van de kindjes, mij en de weeën activiteit te volgen. Op het scherm zag je al flinke omhoog schieters van weeën maar gelukkig voelde ik deze nog niet echt.

Ik kreeg direct weeënremmers en een longrijpingsspuit omdat de kindjes veel te vroeg waren. De weeënremmers blijf je om het kwartier krijgen en dan een uur lang maar het allemaal geen effect op mijn lichaam. Na een uur kwamen de weeën al om de minuut en had ik het zwaar om ze weg te puffen. Deze bevalling was niet meer te stoppen.

Ik heb nog van alles geprobeerd om de weeën op de vangen maar ik had soms nog geen 40 seconde tussen de weeën in en dus besloot ik om half 8 dat ik een ruggenprik wilde. Precies voor de wisseling van de dienst, geen plek beschikbaar op de OK en dus moest ik ze nog 2,5 uur opvangen zonder pijnstilling, ik werd langzaamaan gek! Om 10 uur kreeg ik dan eindelijk de ruggenprik en wat was dat een verademing zeg! Daarna heeft het nog tot 18.37 uur geduurd voordat ik eerst onze zoon Javi op de wereld heb gezet en zo’n 17 minuten later ons eigenwijze meisje (want ze lag in volkomen stuit) Zoë.

JaviZoe

Omdat ze zo vroeg geboren zijn kwamen ze direct in de couveuse aan allerlei toeters en bellen. Nu zijn ze alweer 10 dagen oud, zijn ze van de monitoren af en is vandaag de dag dat we ze uit de couveuse mogen halen. Het enige wat ze nu nog moeten doen is alle voedingen zelf drinken, en dan mogen we ze mee naar huis nemen. Helaas is dit de moeilijkste stap voor te vroeg geboren baby’s en kan het dus nog wel eventjes duren voordat we ze mee mogen nemen, maar de sprongen die ze nu al gemaakt hebben zijn enorm en ik ben zo enorm trots op mijn baby’s.

JaviZoe1

Mijn nicht Cindy is als een zus voor me. Zet ons naast elkaar en mensen zullen er niet van opkijken als we ook daadwerkelijk zussen zouden zijn. Maar dat is niet, zij is de dochter van de tweelingzus van mijn moeder en aangezien we allebei veel op moeders lijken, lijken we dus ook op elkaar. En naast dat we in uiterlijk veel op elkaar lijken, lijkt ons leven ook nog eens onwijs op elkaar en voelen we elkaar vaak feilloos aan.

Toen zij zwanger was voelde ik dat aan, toen ik zwanger was voelde zij dat aan. Ik belde haar op en het eerste wat ze zei? Nou vertel maar! Je bent zwanger he? Een maand eerder had ze het ook al aan me gevraagd, maar toen wist ik het zelf nog helemaal niet. Bijzonder hoe een band met een nicht zo kan zijn.

Toen zij zwanger was maakte ik foto’s van haar zwangerschappen, van haar kindjes en ook heb ik beide geboortekaartjes voor de jongens ontworpen. Nu ben ik zwanger en doet zij net zoveel voor mij. Bij de babyshower in november had zij echt een geweldig mooie (en lekkere!) taart gemaakt, en een onwijs gave luiertaart en afgelopen week stond ze bij me op de stoep voor een heuse buikschildering.

Processed with VSCO with a6 preset

Het enige wat ik hoefde te doen was zitten en een beetje (veel!) kletsen. Want helaas woont Cindy niet bij mij om de hoek en zien we elkaar niet zo vaak als we zouden willen. Dus altijd genoeg om over te kletsen. Zoveel herkenning in haar verhalen en altijd van die momenten dat we beseffen dat we zoveel dezelfde gedachtegang hebben over bepaalde onderwerpen.

En ondertussen kwam er langzaamaan een tekening tevoorschijn op mijn buik. Want als er iets is wat zij kan en waar ik absoluut niet goed in ben is het wel tekenen en schilderen. Zo hebben we allebei onze creatieve uitspattingen, in het een is zij weer beter en in het ander kan ik haar beter helpen.

Zo’n 2,5 uur later en vele gespreksonderwerpen verder stond er ineens een onwijs mooie bambi op mijn dikke buik. En alhoewel ik hem zelf maar voor de helft kon zien vond ik hem toen al prachtig. Toen ik hem in zijn geheel zag in de spiegel kon ik alleen maar heel hard: wow! Roepen. Mijn ouders hebben nog wat foto’s van ons samen gemaakt en toen iedereen weer naar huis vertrokken was heb ik zelf met de zelfontspanner nog wat close ups gemaakt.

Processed with VSCO with hb2 preset

Jammer dat zo’n buikschildering niet eeuwig kan blijven zitten, want hoe leuk zou het zijn als je je bevalling kunt doen met zo’n prachtig plaatje op je buik?

Woah! 33 weken alweer! Terwijl onze halve omgeving zegt dat de tijd vliegt ervaar ik dat zelf helaas niet helemaal zo. Maar als ik het dan uitspreek denk ik: oei! Over maximaal 5 weken ben ik mama van twee kleintjes en dan ineens komt het toch wel aardig dichtbij.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik kan nergens anders over bloggen want mijn leven bestaat op het moment gewoon nergens anders uit dan mijn zwangerschap. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed en in de nacht ervaar ik het ook nog eens enorm goed. De dagen doorkomen is mijn doel en dat is zo pittig vanwege mijn zwangerschap dus tsja, niks anders om over te kletsen dan dat.

Alles is klaar, de kindjes kunnen komen. Mijn vluchtkoffertje staat al klaar en er ligt een lijstje bij met dingen die we nog moeten pakken voordat we vertrekken. Ik heb alle informatie avonden over bevallen bezocht en ook heb ik goede gesprekken gehad met de gynaecoloog over wat we kunnen verwachten. Een eenling bevalling is zo anders dan die van een tweeling, ik moet mezelf er constant van bewust zijn dat een bevalling altijd anders loopt dan je verwacht, maar dat dat bij mij nog erger zal zijn.

Zo mag je bijvoorbeeld niet thuis bevallen (niet dat ik dat wilde, dus dat kwam goed uit) en zodra ik in het ziekenhuis kom en mijn bevalling is begonnen mag ik direct aan een infuus en de ctg om de conditie van mij en de kindjes in de gate te houden. Veel bewegingsvrijheid om die weeën op te vangen krijg ik niet. De kans op een keizersnede is vele malen groter dan bij 1 kindje en alhoewel ik nu al weet dat ik natuurlijk mag bevallen omdat baby nummer 1 (dankjewel lieve knul!) al ingedaald is en met zijn hoofd naar beneden ligt, dan nog kunnen allerlei kwesties roet in het eten gooien waardoor ik alsnog op de OK beland voor een keizersnede. Niet mijn eerste keuze maar wel een scenario om rekening mee te houden.

32weken

De zwangerschap verloopt verder nog steeds moeizaam. De weken rond kerst waren een groot drama, ik deed geen oog meer dicht en overdag kon ik de slaap ook niet te pakken krijgen. Gelukkig kwam hier een omslag in en slaap ik inmiddels alweer 4 nachten goed. Ik had al slaaptabletjes gekregen van mijn arts en ook de optie om een keer in het ziekenhuis te komen overnachten met slaapmedicatie maar zoals het er nu naar uit ziet is dat niet nodig.

De kilo’s vliegen er aan, vanwege de ontzettend goede groei van mijn kindjes (welke nog steeds op groei van een eenling liggen!) maar ook vanwege de hoeveelheid vocht die ik begin vast te houden. Mijn handen zien er niet meer uit als mijn handen en ook mijn voeten lijken niet helemaal meer van mij en als ik in de spiegel kijk heb ik niet het gevoel dat ik naar mezelf kijk. Alsof mijn hele lijf niet al genoeg veranderd was. Maar… alles voor het goede doel.

Want zoals je tussen de regels wel kunt lezen gaat alles zo ontzettend goed met die twee ukkies in mijn buik. Juist doordat ze mij compleet leegvreten gaat het met hen goed. De groei is goed, ze bewegen zo gruwelijk veel en alles ziet er steeds zo goed uit dat ik wat dat betreft niets te klagen heb. En dat is waar ik het uiteindelijk voor doe. Ooit komt er wel weer een nacht dat ik volledig door kan slapen, het vocht trekt vanzelf wel weer weg uit mijn lijf, die buik zal ook ooit wel verdwijnen en de kilo’s zullen er op een dag heus wel weer af zijn. En tot die tijd is het even doorbijten. Over iets minder dan 5 weken weet ik waar ik het allemaal voor doe en ik kan niet wachten tot dat moment aanbreekt!

Als ik terugkijk naar mijn laatste blog gaat de tijd toch best wel hard, alhoewel ik stiekem zelf vind dat dat helemaal niet het geval is. De tijd kruipt namelijk voorbij en voor mij kan het niet snel genoeg februari zijn. Bloggen staat op een laag pitje maar hierbij toch weer een blogje om jullie op de hoogte te brengen van het wel en wee van mijn zwangerschap.

Laat ik eerst eens beginnen met mijn klaagmomentje. Want zwanger zijn is echt niet wat ik ervan verwacht had. Ik zie sommige zwangere vrouwen fluitend door de zwangerschap gaan en tot week 36 werken en ik zat met 18 weken al 25% in de ziektewet en met 21 weken al voor 50% en straks met 27,5 week 100%. Ik kan namelijk écht niet meer. Ik ben op, mijn concentratie is weg, ik heb pijn, ik slaap slecht en elke dag is weer een ware worsteling om de dag door te komen. Leuk babyshoppen bij de grote babyketens is er voor deze mama to be niet bij, ik bestel alles online omdat ik gewoon niet langer dan een uurtje kan lopen/slenteren. En dat is op zich niet erg want meneer de postbode maakt mij wekelijks toch ook wel blij met de grote pakketjes babyspul die hij komt brengen.

Mijn moeder en schoonmoeder staan hier om de haverklap in huis om te helpen (babywasjes doe ik dan nog zelf maar deze vouwen en in de kast leggen dat zit er al niet meer in). Johan klust er flink op los en zorgt dat alle grote dingen in huis gedaan zijn voor de kleintjes komen. Mijn sociale leven is een grote flop op het moment want ik kijk vooral nog tegen de vier muren van ons huis aan. Gelukkig plant Johan elke zaterdag wel een paar uurtjes met vrienden in en ik kan echt blij worden van die uurtjes, want yay! Eindelijk eens een ander gezicht in huis dan mijn moeder/schoonmoeder of Johan.

Maar naast dat ik soms wel kan janken (en ook doe) omdat het zo belabberd gaat doen de kleintjes in mijn buik het nog steeds geweldig goed! Meneer en mevrouw (jawel! Een jongen en een meisje) schoppen er flink op los en sinds een week hebben ze mijn ribben ook gevonden. Ik heb flink interactie met die twee daar binnen en zodra ik terug begin te reageren is het helemaal feest in mijn buik. Soms vraag ik me af of ze wel lief zijn voor elkaar want het kan niet anders dan dat er wel eens een voet van de een in het gezicht van de ander beland. Maar goed, kunnen ze vast wennen voor als ze straks uit mijn buik zijn.

Ook vind ik het heerlijk dat ik kan kopen wat ik wil. Heb ik zin in roze? Dan koop ik roze! Heb ik zin in blauw? Dan koop ik blauw! Ik hoef niet de meisjes of de jongens afdeling voorbij te scrollen want hé ik krijg er van allebei 1! Het maakt het wel ietsje lastiger om de babykamer in te delen maar ook daar vinden we tot nu toe al wel een goede weg in. Meneer ligt straks gewoon met zijn blote billen op een roze aankleedkussen en mevrouw droomt weg in een mintgroene kamer (maar wel onder een roze dekentje hihi).

Verder heb ik niet zo heel erg veel te melden, mijn wereld is op het moment erg klein en dat is dan maar zo. Straks als de twee kleintjes geboren zijn hoop ik dat ik mezelf weer wat fitter voel zodat ik lekker met ze op pad kan. De komende weken mogen ze van mij in ieder geval nog lekker warm binnen blijven zitten!